Mieszkanie – rozumiane zarówno jako lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość, jak i jako lokal zajmowany na podstawie tytułu obligacyjnego – jest dobrem szczególnym. Nie jest ono jedynie towarem podlegającym prawom rynku, jest przede wszystkim miejscem zaspokajania podstawowych potrzeb człowieka: schronienia, prywatności, życia rodzinnego, odpoczynku. Ta dwoistość natury mieszkania – dobra prywatnego o znaczeniu ekonomicznym i dobra o fundamentalnym znaczeniu społecznym – generuje nieuchronne napięcie normatywne, które prawo rozwiązuje z niezmiennie niskim powodzeniem. Niniejszy artykuł stawia sobie za cel zbadanie, gdzie w polskim systemie prawnym przebiega granica między sferą prywatną właściciela mieszkania a funkcją społeczną nieruchomości mieszkaniowej. Analiza będzie prowadzona na kilku poziomach: konstytucyjnym, ustawowym i orzeczniczym.
Autor: Ewelina Stańczyk
