Dołącz do czytelników
Brak wyników

Aktualności

6 lipca 2022

NR 240 (Czerwiec 2022)

Ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego dokonywana w ramach postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach

0 141

W wyroku z dnia 27 kwietnia 2022 r.[1] NSA wyjaśnił, iż dokonując oceny złożonego przez inwestora wniosku z punktu widzenia zgodności planowanego przedsięwzięcia z obowiązującym na danym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, organy administracji opierają się przede wszystkim na złożonej przez inwestora karcie informacyjnej planowanego przedsięwzięcia. Zakres badania zgodności przedsięwzięcia z planem miejscowym jest przy tym – w porównaniu z badaniem przeprowadzonym w toku postępowania o pozwolenie na budowę regulowanego przepisami prawa budowlanego – ograniczony.

Postępowanie przed organami administracji 

Prezydent miasta decyzją wydaną w sprawie ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: „Zespół zabudowy mieszkalno-usługowej z garażami podziemnymi i garażami na parterze z instalacjami wewnętrznymi i infrastrukturą techniczną” na działkach wskazanych we wniosku dewelopera. W toku postępowania ustalono, iż Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wydał postanowienie uzgadniające planowane przedsięwzięcie, a Państwowy Inspektor Sanitarny zaopiniował pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych środowiskowe uwarunkowania dla ww. przedsięwzięcia z licznymi zastrzeżeniami, do których ustosunkował się inwestor. 

Od powyższej decyzji odwołanie złożyło kilka stron postępowania, w tym sąsiednia wspólnota mieszkaniowa.

Po rozpoznaniu sprawy przez organ administracji II instancji SKO uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez prezydenta miasta. 

Sprzeciw od powyższej decyzji wniósł deweloper, żądając uchylenia w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Na skutek wniesionego środka zaskarżenia właściwy miejscowo WSA[2] orzekł ostatecznie o uchyleniu decyzji SKO. Zdaniem sądu administracyjnego uchylenie decyzji organu I instancji na podstawie jedynie stwierdzenia, że przy rozpoznaniu sprawy naruszono przepisy prawa procesowego i ­materialnego poprzez nienależyte wyjaśnienie w całości istotnych okoliczności sprawy, a zwłaszcza brak oceny zgodności przedsięwzięcia z planem miejscowym i brak oceny raportu jako głównego dowodu w sprawie przy zaakceptowaniu przez organ jego treści bez dokonania uzupełnień, doprecyzowania czy też poprawek przez jego autorów – z punktu widzenia podnoszonych w toku postępowania kwestii: hałasu, kwestii przyrodniczych, zabytków itp. – nie było właściwe.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy SKO w wydanej decyzji utrzymało już w mocy zaskarżoną decyzję prezydenta miasta. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że – uznając za uzasadnione uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie – zwróciło się do inwestora o uzupełnienie materiału dowodowego, w szczególności ustosunkowanie się do zarzutów dotyczących raportu o odziaływaniu inwestycji na środowisko. W odpowiedzi inwestor oraz autor raportu ustosunkowali się do podniesionych kwestii. 

Kolegium podkreśliło, że mając na względzie cele postępowania w zakresie określenia oddziaływania inwestycji na środowisko, organ wydający tzw. decyzję środowiskową nie może wkraczać w ocenę zarezerwowaną dla organów administracji architektoniczno-budowlanej w zakresie cech, wskaźników i parametrów nowej zabudowy, wpływu inwestycji na prawa osób trzecich, w tym np. ewentualne ograniczenia nasłonecznienia, rozmieszczenie obiektów kubaturowych czy dostęp zamierzenia inwestycyjnego do drogi publicznej i wynikające stąd ewentualne konsekwencje dla innych podmiotów. Okoliczności te – zdaniem SKO – powinny być brane pod uwagę w kolejnych stadiach procesu inwestycyjnego, a więc już po wydaniu decyzji środowiskowej.

Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

Od powyższej decyzji w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przez dewelopera przedsięwzięcia skargę wniosła m.in. wspólnota mieszkaniowa. Z kolei w złożonych odpowiedziach na skargi SKO podtrzymało w całości swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skarg.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

Po rozpoznaniu sprawy WSA wyrokiem[3] oddalił obie wniesione skargi, uznając, iż były one pozbawione usprawiedliwionych podstaw. 

W ocenie WSA organy administracji słusznie zakwalifikowały przedsięwzięcie jako mogące jedynie potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tj. takie, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przepisy tego rozporządzenia znajdowały w rozpoznawanej sprawie zastosowanie zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko[4]. Jak zwrócił uwagę sąd administracyjny – w postępowaniu administracyjnym na podstawie postanowienia prezydenta miasta przeprowadzono ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W związku z tym konieczne było także sporządzenie raportu, jak również zapewnienie społeczeństwu możliwości udziału w nim.

Wbrew zarzutom obu skarg WSA podzielił także stanowisko organów obu instancji, że przedstawiony przez inwestora raport spełniał wszystkie wymagania określone w art. 66 u.i.o.ś.[5], jak też był kompletny i spójny. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynikało przy tym, że organ tak I instancji, jak i SKO dokonały wnikliwej oceny całego raportu. Zdaniem WSA brak było podstaw do kwestionowania tej oceny. W sprawie bezsporna była również okoliczność, iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny zaopiniował ostatecznie – pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych – środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia, a Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił pozytywnie w zakresie ochrony środowiska planowane przedsięwzięcie. Stwierdzono przy tym brak konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę i brak konieczności prowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Skarżąca wspólnota nie wykazała w toku postępowania przed sądem administracyjnym konkretnych zastrzeżeń odnoszących się bezpośrednio do postanowienia wydanego w sprawie przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska.

Kolejną kwestią do wyjaśnienia było – podniesione w skargach – spełnienie warunku z art. 80 ust. 2 u.i.o.ś., tj. stwierdzenie zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. W ocenie organów obu instancji warunek ten został spełniony, a WSA tę ocenę podzielił. Jak wyjaśnił – ze zobowiązania organu do dokonania oceny zgodności przedsięwzięcia z miejscowym planem nałożonego wyrokiem sądu administracyjnego po rozpoznaniu sprzeciwu wniesionego w sprawie przez dewelopera należało wywodzić tylko tyle, że zgromadzone w postępowaniu dane dotyczące zamierzenia inwestycyjnego były wystarczające do dokonania oceny zgodności przedsięwzięcia z miejscowym planem. Obowiązkiem SKO – jako organu merytorycznie rozpatrującego sprawę po raz drugi – było zatem jedynie dokonanie oceny zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z planem miejscowym stosownie do art. 80 ust. 2 u.i.o.ś.

Sąd administracyjny podzielił stanowisko SKO, które wskazywało na ograniczony – w porównaniu z postępowaniem w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę – zakres badania zgodności przedsięwzięcia z miejscowym planem. W postępowaniu środowiskowym ocenie organu podlega bowiem wyłącznie to, czy planowane przedsięwzięcie może być zlokalizowane na danym obszarze zgodnie z miejscowym planem, a nie to, jakie są techniczne parametry inwestycji czy rozmieszczenie poszczególnych elementów inwestycji. 

Uwaga!
W postępowaniu środowiskowym ocenie organu podlega wyłącznie to, czy planowane przedsięwzięcie może być zlokalizowane na danym obszarze zgodnie z miejscowym planem, a nie to, jakie są techniczne parametry inwestycji czy rozmieszczenie poszczególnych elementów inwestycji.

Wobec tego – zdaniem WSA – w sprawie należało jedynie ocenić, czy możliwa była lokalizacja planowanego zamierzenia polegającego na budowie zespołu zabudowy mieszkalno-usługowej z garażami podziemnymi i garażami na parterze, z instalacjami wewnętrznymi i infrastrukturą techniczną na terenie objętym ustaleniami uchwały Rady Miasta w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po szczegółowej analizie zapisów planu miejscowego WSA stanął na stanowisku, iż lokalizacja planowanego przedsięwzięcia była zgodna z tym planem. W ocenie sądu administracyjnego nie ulegało bowiem wątpliwości, że na analizowanym obszarze dopuszczalna była zabudowa mieszkalno-usługowa z garażami. Z charakterystyki inwestycji zawartej w raporcie wynikało z kolei, że planowane usługi miały charakter nieuciążliwy. 

Uwaga!
W ocenie sądu administracyjnego właściwie wyjaśniono również kwestię wpływu inwestycji na środowisko w aspekcie zwiększenia ruchu pojazdów przewidywanego w związku z realizacją przedsięwzięcia. Przedłożony w sprawie raport uwzględniał bowiem m.in. kwestie przewidywanych wielkości emisji zanieczyszczeń wynikających z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia, jak i oddziaływania na jakość powietrza i klimat, zobrazowane również rysunkami. 

W ocenie sądu administracyjnego właściwie wyjaśniono również kwestię wpływu inwestycji na środowisko w aspekcie zwiększenia ruchu pojazdów przewidywanego w związku z realizacją przedsięwzięcia. Przedłożony w sprawie raport uwzględniał bowiem m.in. kwestie przewidywanych wielkości emisji zanieczyszczeń wynikających z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia, jak i oddziaływania na jakość powietrza i klimat, zobrazowane również rysunkami. Ustalenia zawarte w raporcie poparte zostały przedstawionymi tam danymi liczbowymi oraz stanowiskiem organów wskazanych w raporcie, w tym Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. WSA nie znalazł podstaw, by kwestionować aktualność danych, na których oparto ustalenia zawarte w tym raporcie.

Na potrzeby postępowania środowiskowego dostatecznie wyjaśniono również problem obsługi komunikacyjnej planowanego przedsięwzięcia. Z charakterystyki przedsięwzięcia wynikało bowiem, że miała ona odbywać się przez istniejący zjazd publiczny z ulicy, który dotychczas stanowił połączenie istniejącej zabudowy i lokali usługowych tam się znajdujących. Do powyższych kwestii środowiskowych odniosły się zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy. Ustalono również, że realizacja przedsięwzięcia spowoduje pomijalnie mały wzrost występujących do...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 12 wydań czasopisma "Mieszkanie i Wspólnota"
  • Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online
  • Pełen dostęp do archiwalnych numerów czasopisma w wersji elektronicznej
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy