Jak wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 marca 2026 r. (sygn. akt: II OZ 221/26), wykonanie obiektu budowlanego jest zdarzeniem faktycznym, które można odwrócić, jego odwrócenie zależy bowiem tylko od możliwości technicznych inwestora. Prowadzenie zatem prac przez inwestora, mimo trwającego postępowania sądowego, odbywa się na jego wyłączne ryzyko, a kwestia ewentualnego przywrócenia stanu poprzedniego – w razie uchylenia zaskarżonego aktu – będzie obciążać właśnie jego.
Autor: Agnieszka Żelazna
Rosnąca liczba samochodów elektrycznych sprawia, że także wspólnoty mieszkaniowe coraz częściej mierzą się z wnioskami o montaż prywatnych stacji ładowania. Choć przepisy ustawy o elektromobilności przewidują uproszczoną procedurę dla punktów ładowania o mocy poniżej 11 kW, w praktyce pojawia się wiele wątpliwości dotyczących lokalizacji urządzenia, zakresu kompetencji zarządu wspólnoty czy konieczności uzyskania zgody właścicieli lokali. W artykule omówiono najważniejsze zagadnienia praktyczne związane z instalacją punktów ładowania na terenie wspólnot mieszkaniowych, ze szczególnym uwzględnieniem procedury rozpatrywania wniosków, wymaganej dokumentacji oraz przesłanek odmowy wyrażenia zgody.
Przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048 ze zm.) wyróżniają obok lokali wyodrębnionych w budynku także lokale niewyodrębnione, wskazując różny status lokali w nieruchomości budynkowej, w której doszło do powstania wspólnoty mieszkaniowej.
Jak potwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 listopada 2025 r. (sygn. akt: II OSK 1209/24), fakt zacieniania niedozwolonego (lokali znajdujących się w budynku zlokalizowanym w obszarze oddziaływania inwestycji) powinien być powodem odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.
Mając na uwadze, że realizacja inwestycji na terenie, na którym nie przyjęto planu miejscowego, wymaga – co do zasady – uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, zauważyć należy, że stosownie do art. 53 ust. 4 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym1, w szczególności art. 61 tej ustawy w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., decyzję w sprawie warunków zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwymi organami w sytuacjach opisanych w art. 53 ust. 4 u.p.z.p.
Zgodnie z regulacją zawartą w art. 33 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2021 r., poz. 1048 ze zm.) ustawodawca przesądził, że w razie powierzenia zarządu osobie fizycznej lub prawnej, w trybie przewidzianym w art. 18 ust. 1 tej ustawy, w braku odmiennych postanowień umowy stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału czwartego ustawy o własności lokali.
Jak wyjaśnił to Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 sierpnia 2025 r. (sygn. akt: III CSKP 215/24), wyłączenie możliwości stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej po upływie określonego czasu należy interpretować jako wyraz woli ustawodawcy, aby decyzję taką uznać za prawnie wiążącą, również w przypadku obarczenia jej wadami.
Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1048 ze zm.) wspólnota mieszkaniowa ma zdolność nabywania praw i zaciągania zobowiązań. W artykule omówiono spłatę zobowiązań zaciągniętych przez wspólnotę w sytuacji, gdy wspólnota ta nie będzie miała majątku na uregulowanie swoich długów.
Jak wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 czerwca 2025 r. (sygn. akt: III OSK 283/24), obowiązujące przepisy nie przydają radzie miejskiej uprawnienia do uchwalenia wzoru załącznika do deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właściciela lub zarządcę nieruchomości zabudowanej budynkiem wielolokalowym wraz z załącznikiem do deklaracji w postaci wykazu liczby osób zamieszkujących poszczególne lokale w budynku wielolokalowym, gdyż stanowiłoby to przekroczenie ramy delegacji ustawowej.
Odmowa przyznania dodatku węglowego może wynikać z różnych przyczyn formalnych lub merytorycznych. W artykule pochylamy się nad wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2025 r. (sygn. akt: I OSK 1275/24) – w jego treści żadna z regulacji Ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1207 ze zm.) nie wiąże spełnienia przesłanki normatywnej w postaci braku w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. możliwości ustalenia odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach od uprzedniego podjęcia przez wnioskującego o dodatek działań formalnych, zmierzających do ustalenia odrębnego adresu zamieszkiwanego lokalu, w tym np. uzyskania zaświadczenia starosty o samodzielności lokalu, wystąpienia z wnioskiem o nadanie numeru porządkowego czy wszczęcia procedury wydzielenia samodzielnego lokalu.
Ustawodawca przyznał kompetencję do zwołania zebrania ogółu właścicieli lokali wielu wyszczególnionym w przepisach Ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1048 ze zm.) podmiotom w przypadkach jednocześnie określonych w tej ustawie. W niniejszym artykule wskazane zostaną te podmioty i okoliczności, w razie zaistnienia których przysługuje im uprawnienie do zwołania zebrania właścicieli lokali.
Powódź, która we wrześniu 2024 roku dotknęła rejony południowej i południowo-zachodniej części kraju, skutkowała wprowadzeniem przez ustawodawcę szeregu zmian do obowiązujących regulacji prawnych, zmierzających – ogólnie rzecz ujmując – do zażegnania skutków klęski żywiołowej oraz udzielenia pomocy gminom i ich mieszkańcom. Artykuł opisuje szczególne regulacje, które zostały wprowadzone m.in. do ustawy z dnia 16 września 2011 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi1.