Dołącz do czytelników
Brak wyników

Aktualności

24 czerwca 2021

NR 229 (Czerwiec 2021)

Remonty i modernizacje finansowane ze środków wspólnoty mieszkaniowej

0 132

Nie ma zasady, że każdy element instalacji, znajdujący się w odrębnym lokalu, należy do właściciela tego lokalu. Może się zdarzyć, że elementy instalacji przebiegające przez lokal będą częścią nieruchomości wspólnej, ale też możliwe jest, że pewne elementy instalacji poza lokalem będą służyć do użytku tylko właściciela lokalu i to on będzie ponosił koszty związane z jego używaniem, konserwacją, modernizacją. Są też takie instalacje, które w ramach nieruchomości dzielą się na odcinki.
Wyrok Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim, Wydział I Cywilny z dnia 25 marca 2021 roku (sygn. akt: I C 1584/19).
 

Powód jest właścicielem odrębnego lokalu mieszkalnego. Wspólnota mieszkaniowa powstała na skutek orzeczenia Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim.

POLECAMY

W dniu 11 marca 2019 roku wspólnota mieszkaniowa podjęła uchwałę „o zmianie stawki funduszu remontowo-modernizacyjnego i przyjęciu planu remontów i modernizacji na rok 2019”. W uchwale tej przewidziano wykonanie następujących prac w budynku 
głównym:

  • doprowadzenie instalacji gazowej do lokalu usługowego na parterze budynku głównego na kwotę 7800 zł;
  • wykonanie przewodu powietrzno-spalinowego z izolacją termiczną do lokalu usługowego na parterze budynku głównego na kwotę 4150 zł;
  • wykonanie przewodu wentylacyjnego z izolacją termiczną do lokalu usługowego na parterze budynku głównego na kwotę 2350 zł.

W zakresie podwórza zaplanowano wykonanie chodnika na całej długości oficyny o szerokości około 1,5 metra celem umożliwienia dojścia do klatek schodowych – kwota przewidziana na ten cel to 8500 zł.
W zakresie budynku oficyny zaplanowano:

  • zamurowanie okienek wzdłuż korytarzy piwnicznych z zachowaniem wentylacji – 3500 zł;
  • pokrycie zaliczki na ocieplenie oficyny w 2020 roku oraz na pozostałe remonty przewidywane wcześniej, a niewykonane – 8500 zł.

Powód nie zaskarżył tej uchwały. Uchwała ta nie została również zaskarżona przez inne osoby.

W dniu 2 września 2019 roku wspólnota, w drodze indywidualnego zbierania głosów, podjęła uchwałę „o zmianie planu remontów i modernizacji na rok 2019”. Uchwała była w formie tabeli, w której wymieniono wszystkie przewidywane na 2019 rok zamierzenia związane z planami modernizacji i remontów nieruchomości.

W punktach 1, 2, 3, 10, 11, 12 powtórzono treść uchwały nr 4/2019 z dnia 11 marca 2019 roku. W punktach 4–9 przewidziano nowe modernizacje i remonty obejmujące:

  • punkt 4 – w budynku oficyny wymiana drzwi wejściowych do pierwszej klatki schodowej;
  • punkt 5 – wymiana instalacji wodno-kanalizacyjnej jednego z lokali mieszkalnych;
  • punkt 6 – wymiana instalacji gazowej pewnego lokalu;
  • punkt 7 – wykonanie przewodu powietrzno-spalinowego z izolacją termiczną do jednego z lokali mieszkalnych;
  • punkt 8 – wykonanie przewodu wentylacyjnego z izolacją termiczną do jednego z lokali mieszkalnych;
  • punkt 9 – wymiana instalacji wodnej w piwnicach.

Czego domagał się powód?

Powód M.P., jako właściciel odrębnego lokalu mieszkalnego, wniósł pozew przeciwko wspólnocie mieszkaniowej o uchylenie uchwały tej wspólnoty z dnia 2 września 2019 roku w sprawie zmiany uchwały nr 4/2019 z dnia 30 marca 2019 r. o zmianie planu remontów i modernizacji. W uzasadnieniu powód wskazał, że zaskarżona uchwała jest niezgodna z przepisami prawa, narusza zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością oraz narusza interesy powoda i dlatego powinna zostać uchylona.

Stanowisko sądu okręgowego

Właściciel lokalu może zaskarżyć uchwałę do sądu z powodu jej niezgodności z przepisami prawa lub z umową właścicieli lokali albo jeśli narusza ona zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną lub w inny sposób narusza jego interesy. Powołany przepis przewiduje cztery niezależne od siebie podstawy do żądania przez właściciela uchylenia uchwały:

  • jej niezgodności z przepisami prawa (przede wszystkim z bezwzględnie obowiązującymi przepisami ustawy o własności lokali),
  • jej niezgodność z umową właścicieli lokali, (tj. umową określającą sposób zarządu z art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali),
  • naruszanie przez uchwałę zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną (jednocześnie powodujące naruszenie interesu właściciela),
  • naruszanie przez uchwałę w inny sposób interesu właściciela lokalu.

Niezgodność z prawem zaskarżonej w trybie ww. przepisu uchwały polegać może zarówno na kolizji treści uchwały z przepisami prawa, jak i na naruszeniu przepisów postępowania określających tryb podejmowania uchwał we wspólnocie mieszkaniowej.

W pełni zasadnie powód zarzuca, że uchwała w zakresie, w jakim przewiduje finansowanie prac remontowych w zakresie obejmującym odrębną własność lokalu, narusza podstawowe zasady ustawy o własności lokali.

Artykuł 12 ustawy o własności lokali w ustępie 2 stanowi, że pożytki i inne przychody z nieruchomości wspólnej służą pokrywaniu wydatków związanych z jej utrzymaniem, a w części przekraczającej te potrzeby przypadają właścicielom lokali w stosunku do ich udziałów. W takim samym stosunku właściciele lokali ponoszą wydatki i ciężary związane z utrzymaniem nieruchomości wspólnej w części nie znajdującej pokrycia w pożytkach i innych przychodach.

Przepis ten ma na celu zagwarantowanie względnie bezkonfliktowe sąsiedztwo we wspólnocie mieszkaniowej i normuje prawa i obowiązki właścicieli lokali w zakresie rozstrzygnięcia: komu (na co) i wedle jakiej reguły przypadają dochody (pożytki i inne przychody) przynoszone przez nieruchomość wspólną, normuje także rozkład na poszczególnych właścicieli lokali kosztów (wydatków i ciężarów) utrzymania nieruchomości wspólnej (art. 12 ust. 2 zd. 2).

Określenie „wydatki i ciężary związane z utrzymaniem nieruchomości wspólnej” mieści w sobie wszelkie koszty, zarówno te o charakterze cywilnoprawnym (remonty, opłaty za dostarczone media, wywóz śmieci itp.), jak i publicznoprawnym (podatki). Z tego względu, a także z uwagi na to, że zwykle nieruchomość wspólna przynosi niewielki dochód lub nawet żaden, przepis art. 12 ust. 2 zd. 2 postanawia, że właściciele lokali ponoszą (proporcjonalnie do wysokości ich udziałów) wydatki i ciężary związane z utrzymaniem nieruchomości wspólnej w części nieznajdującej pokrycia w pożytkach i innych przychodach.

Z powołanego przepisu wynika, że ze środków wspólnoty ponoszone są koszty związane z utrzymaniem nieruchomości wspólnej. Stosownie do art. 3 ust. 2 ustawy – nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Remonty i modernizacje finansowane ze środków wspólnoty mogą zatem dotyczyć tylko tych elementów nieruchomości, które nie służą do wyłącznego użytku właścicieli lokali. Zatem ze środków wspólnoty nie mogą być finansowane koszty związane z utrzymaniem poszczególnych lokali.

Rozgraniczenie nieruchomości wspólnej od odrębnej własności poszczególnych lokali

Pewne trudności we właściwym ustaleniu zakresu granic odrębnej własności poszczególnych lokali wiążą się z różnymi rodzajami instalacji przebiegających, w których wyodrębnione są lokale. Granice części wspólnej w odniesieniu do instalacji położonych w budynkach wspólnot mieszkaniowych (wentylacyjnych, elektrycznych, gazowych, wodnych, centralnego ogrzewania) często nie są oczywiste. Właściwe ich określenie jest tym bardziej utrudnione, że nie ma jednej zasady dla wszystkich instalacji. Nie ma bowiem zasady, że każdy element instalacji, znajdujący się w samym odrębnym lokalu, należy do właściciela tego lokalu. Może się zdarzyć, że elementy instalacji przebiegające przez lokal będą częścią nieruchomości wspólnej, ale też możliwe jest, że pewne elementy instalacji poza lokalem będą służyć do użytku tylko właściciela lokalu i to on będzie ponosił koszty związane z jego używaniem, konserwacją, modernizacją. Są też instalacje takie, które w ramach nieruchomości dzielą się na odcinki. Niektóre instalacje będą rozprowadzać po budynku (np. wodę, prąd, gaz i w zakresie, w jakim muszą być przeprowadzone przez elementy nieruchomości wspólnej, należeć będą do wspólnoty, ale już w dalszej części, to jest w obszarze lokalu stanowić będą wyłączną własność właściciela lokalu.

Przykładowo prąd – do właściciela lokalu należy bowiem ta część instalacji, która służy wyłącznie do zapewnienia dostępu do prądu w jego lokalu. Granicą najczęściej będzie licznik. Podobnie ma to miejsce w przypadku wody i gazu.

Z uwagi na fakt, że żadne akty prawne nie regulują w sposób jednoznaczny tej tematyki, to najlepszymi źródłami informacji oraz wykładni prawnej, pozwalającymi na określenie granic odpowiedzialności za instalacje w budynku są wydane dotychczas: orzeczenia sądowe, uchwały sądu najwyższego oraz interpretacje wydane przez organy budowlane.

Ponadto, niejednokrotnie źródłem regulacji będą uchwały wspólnot mieszkaniowych, czy też po prostu obowiązujące zasady współżycia społecznego, prawa sąsiedzkiego, priorytety dotyczące bezpieczeństwa ogółu mieszkańców, a także dotychczas wypracowane zwyczaje.

Definicja instalacji w budynku

Punktem wyjścia dla przedmiotowej analizy jest zdefiniowanie instalacji w budynku (zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych) oraz przypomnienie, jak nieruchomość wspólną definiuje ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali.

  1. Instalacja ciepłej wody użytkowej – układ przewodów wody ciepłej w budynku wraz z armaturą i wyposażeniem, mający początek w miejscu połączenia przewodu z zaworem odcinającym tę instalację od węzła cieplnego lub przyłącza i koniec w punktach czerpalnych cieplej wody (instalacją tą jest również miejscowa instalacja ciepłej wody użytkowej).
  2. Instalacja wodociągowa – układ przewodów wody zimnej w budynku wraz z armaturą i wyposażeniem, mający początek w miejscu połączenia przewodu z zaworem odcinającym tę instalację od wodomierza umieszczonego na przyłączu wodociągowym, a zakończone w punktach czerpalnych wody zimnej.
  3. Instalacja kanalizacyjna – układ przewodów kanalizacyjnych w budynku wraz z armaturą i wyposażeniem, mający początek w miejscu połączenia przewodów z przyborami kanalizacyjnymi w pomieszczeniach, a zakończone na wlotach poziomych przewodów kanalizacyjnych do pierwszych od strony budynku studzienek umieszczonych na zewnątrz budynku.
  4. Instalacja centralnego ogrzewania – układ przewodów centralnego ogrzewania w budynku wraz z armaturą i wyposażeniem, mający początek w miejscu połączenia przewodu z zaworem odcinającym tę instalację od węzła cieplnego lub przyłącza, a zakończenie na grzejnikach.
  5. Instalacja gazowa – układ przewodów gazowych w budynku wraz z armaturą, wyposażeniem i urządzeniami gazowymi, mający początek w miejscu połączenia przewodu z kurkiem głównym gazowym, odcinającym tę instalację od przyłącza, a zakończenie na urządzeniach gazowych wraz z tymi urządzeniami.
  6. Instalacja elektryczna – układ przewodów i kabli w budynku wraz ze sprzętem i osprzętem elektroinstalacyjnym, urządzeniami, aparaturą rozdzielczą i sterowniczą, układem pomiarowo-rozliczeniowym, urządzeniami zabezpieczającymi i ochronnymi oraz uziemieniami, mający początek na zaciskach wyjściowych wewnętrznych linii zasilających w złączu i koniec na gniazdach wtyczkowych, wypustach oświetleniowych i zainstalowanych na stałe odbiornikach zasilanych energią elektryczną.
  7. Przewody dymowe/spalinowe – przewody wraz z ich wyposażeniem, służące do odprowadzania dymu/spalin z palenisk opalanych paliwem stałym/gazowym/olejowym do kanałów dymowych/spalinowych.
  8. Kanały dymowe/spalinowe – kanały wykonane w ścianach budynku lub przybudowane do tych ścian, wraz z ich wyposażeniem, służące do odprowadzania dymu/spalin ponad dach.
  9. Kanały wentylacyjne – kanały wykonane w ścianach budynku lub przybudowane do tych ścian, wraz z ich wyposażeniem, służące do odprowadzania zanieczyszczonego powietrza z pomieszczeń.

Nieruchomość wspólna – zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali: nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali.

I. Kanały dymowe/spalinowe/wentylacyjne

Często wątpliwe jest, kto odpowiada za stan przewodów kominowych (kanałów) – właściciel lokalu czy wspólnota mieszkaniowa. Spotykany jest pogląd, że kanał dymowy/spalinowy/wentylacyjny, jako służący do wyłącznego użytku właściciela lokalu, nie stanowi części nieruchomości wspólnej.

Zgodnie z dotychczas wydanymi orzeczeniami uznawane jest, że kanały (przewody kominowe) stanowią część nieruchomości wspólnej. Zatem ich remont, dobudowa, czy jakakolwiek inna ingerencja wymaga zgody wspólnoty mieszkaniowej, a związane z takimi działaniami koszty powinny, poza pewnymi wyjątkami (np. montaż wkładów kominowych – kwasoodpornych w związku ze zmianą przez użytkownika lokalu źródła ogrzewania), obciążać wspólnotę mieszkaniową, tj. wszystkich właścicieli lokalu w przypadającym im udziale.

  • Wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. akt: I C 1466/11.
  • Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2013 r., sygn. akt: I A Ca 736/12.
  • Wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt: I A Ca 1038/12.

II. Instalacja elektryczna

Przyjmuje się, że wspólnota mieszkaniowa odpowiada za stan instalacji elektrycznej w częściach wspólnych, tj. za instalacje i ich części składowe wchodzące w skład wewnętrznych linii zasilających, obwodów oświetlenia administracyjnego i gniazd wtyczkowych na odcinku od granicy nieruchomości do indywidualnych liczników energii elektrycznej przeznaczonych dla odrębnych lokali. Instalacja zalicznikowa należy do indywidualnego właściciela lokalu i to on odpowiedzialny jest za jej prawidłowy stan techniczny. Właścicielem układu pomiarowego jest natomiast dostawca energii elektrycznej.

Powyższe generalne zasady nie mają jednak zastosowania w każdym przypadku. To, czy dane elementy instalacji elektrycznej należą do wspólnoty, czy do właściciela lokalu zależy od indywidualnych okoliczności. Niejednokrotnie mamy do czynienia z sytuowaniem układu pomiarowego na klatce schodowej przez użytkownika lokalu, czy też przypadki prowadzenia oddzielnej wewnętrznej linii zasilającej z tablicy głównej budynku dla potrzeb konkretnego mieszkania w związku ze zwiększaniem mocy przyłączeniowej przez jego właściciela. W takich przypadkach należy brać pod uwagę – po pierwsze, kto ponosił koszty takiego przedsięwzięcia, a po drugie – czy instalacja taka służy zaspokajaniu potrzeb wszystkich członków wspólnoty, czy tylko danego użytkownika lokalu.

III. Instalacja gazowa

W ocenie sądu instalacja gazowa rządzi się analogicznymi zasadami jak instalacja elektryczna. Rolą wspólnoty mieszkaniowej (tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie) jest doprowadzić instalację gazową do odrębnego lokalu i (przed lokalem lub tuż za zewnętrzną ścianą lokalu) zakończyć ją zaworem lub licznikiem. Do właściciela lokalu należeć będzie już rozprowadzenie instalacji po własnym lokalu i wyposażenie w odpowiednie odbiorniki gazu. W ocenie sądu nie można zgodzić się z przeciwnymi poglądami. Odbiornik gazu zawsze będzie należał do końcowego użytkownika, niezależnie czy będzie to piec gazowy czy kuchenka gazowa. Niewątpliwie te ostatnie zawsze będą należeć do właściciela lokalu. Nie do zaakceptowania jednak jest stanowisko, aby cały element instalacji gazowej aż do miejsca zainstalowania odbiornika należał do wspólnoty. Takie rozwiązanie z pewnością prowadziłoby do wielu spośród związanych z różnymi wymaganiami i oczekiwaniami właścicieli lokali. Jeden miałby odbiornik tuż przy pionie gazowym, drugi wiele metrów dalej, a trzeci chciałby przeprowadzić instalację wkoło całego lokalu i posiadać trzy punktu odbióru. Ponadto wszelkich przeróbek instalacji należałoby wymagać od wspólnoty. Zatem każdy remont odrębnego lokalu wiążący się z jakąkolwiek nawet minimalną przeróbka instalacji gazowej (np. przesunięcie kuchenki o jeden metr) wymagałby zgody wspólnoty. Jest to rozwiązanie nieakceptowalne. Rozumowania tego nie obala również wzgląd na bezpieczeństwo, gdyż przyczyną szkody związanej z wybuchem czy ulatnianiem gazu najczęściej jest nieprawidłowo działające lub nieprawidłowo wykorzystywane urządzenie odbiorcze, a nie sama instalacja.

W konsekwencji w niniejszej sprawie wspólnota była uprawniona do wykonania instalacji gazowej doprowadzającej gaz do lokalu, najprawdopodobniej do licznika (niezależnie czy wewnątrz czy na zewnątrz lokalu, ale nie mogła finansować kosztów rozprowadzenia instalacji gazowej po lokalu. Z treści uchwały wynika, że wspólnota ponosi koszty instalacji w samym lokalu.

IV. Instalacja wodna i kanalizacyjna

Wszystkie piony wodne i kanalizacyjne w budynku są częścią wspólną nieruchomości. Elementy poziome instalacji w lokalu to indywidualna własność i odpowiedzialność każdego właściciela. W przypadku instalacji kanalizacji część wspólną stanowi pion kanalizacyjny wraz z trójnikiem na pionie. Wszystkie podejścia pod przybory, urządzenia i wszystkie odcinki poziome w lokalu stanowią własność indywidualnego użytkownika lokalu (właściciela).

Granica odpowiedzialności za instalacje wodne pomiędzy wspólnotą a indywidualnym właścicielem przebiega na zaworach odcinających (wraz z tymi zaworami), montowanych na pionach wody zimnej i wody ciepłej. Wszystkie odcinki poziome tych instalacji w lokalu wraz z przyborami są własnością indywidualnego właściciela i on ponosi odpowiedzialność za ich stan techniczny. Za montaż urządzeń pomiarowych (liczników indywidualnych zużycia wody dla lokalu), co do zasady, odpowiada właściciela lokalu. W praktyce wspólnoty mieszkaniowe podejmują także uchwały o uznaniu liczników za część nieruchomości wspólnej, jednakże przejmując tym samym odpowiedzialność za legalizację wodomierzy.

W konsekwencji, w niniejszej sprawie wspólnota była uprawniona do wykonania instalacji wodno-kanalizacyjnej do lokalu, najprawdopodobniej w zakresie tzw. pionów i do licznika wody (niezależnie czy wewnątrz czy na zewnątrz lokalu, ale nie mogła finansować kosztów rozprowadzenia tych instalacji po lokalu. Z treści uchwały wynika zaś, że wspólnota ponosi koszty tych instalacji w samym lokalu.

V. Instalacja centralnego ogrzewania

Instalacja centralnego ogrzewania we wspólnocie mieszkaniowej co do zasady stanowi zawsze element nieruchomości wspólnej (ewentualnie za wyjątkiem grzejników).

Orzecznictwo:

  • uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 sierpnia 1997 r., sygn. akt: III CZP 36/97
  • uchwała Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2006 r., sygn. akt: III CZP 28/06.

W pewnej opozycji do ww. interpretacji stanął Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., który w dniu 21 października 2008 r., wydał prawomocne orzeczenie (sygn. akt: II SA/Kr 274/08), w którym wskazał, że w samej sieci należy wyodrębnić – o ile jest to możliwe – tą część, która służy wyłącznie właścicielowi danego lokalu i tą część, która służy jeszcze innym właścicielom lokali. Odnosząc ten pogląd do sieci centralnego ogrzewania należy stwierdzić, że częścią wspólną tej sieci będzie ta jej część, która służy do przesyłania ciepła do poszczególnych lokali. Natomiast część tej sieci, zainstalowana w poszczególnych lokalach i służąca tylko do odbioru ciepła dla danego pomieszczenia i nie będąca jednocześnie fragmentem sieci pozwalającym na utrzymanie dostaw ciepła do innych lokali – stanowi część odrębną sieci, służącą zaspokajaniu potrzeb tylko właściciela danego lokalu.

Opisana przez sąd administracyjny w K. sytuacja ma na ogół miejsce w przypadkach, gdy piony c.o. prowadzone są klatką schodową, a każdy lokal posiada swój ciepłomierz zainstalowany na indywidualnym podejściu ciepła do lokalu.

Orzecznictwo:

  • Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 21 października 2008 r., sygn. akt: II SA/Kr 274/08.

Bezsporne jest traktowanie całej instalacji c.o. jako części nieruchomości wspólnej w przypadkach, gdy stanowi ona jednolity układ obiegu czynnika grzewczego, a także brak jest indywidualnych, opomiarowanych podejść ciepła do lokali (na ogół stosowane są tzw. wyparkowe podzielniki kosztów ciepła lub analogiczne urządzenia elektroniczne na grzejnikach).

W pozostałych przypadkach, tą część instalacji, która indywidualnie zasila lokal mieszkalny, można potraktować jako część nieruchomości wspólnej, jak również może zostać uznana za instalację indywidualną – przynależną do lokalu.

W przypadku jakichkolwiek wątpliwości wspólnota mieszkaniowa powinna interpretować przepisy z uwzględnieniem interesu jej członków, przy poszanowaniu zasad współżycia społecznego, prawa sąsiedzkiego, przyjętych standardów i zwyczajów, a także obowiązujących zasad i reguł bezpiecznej eksploatacji budynku.

Na koniec należy mieć na uwadze, że z faktu zawarcia w art. 62 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane zapisów obciążających wspólnotę mieszkaniową jako właściciela lub zarządcę obowiązkiem przeprowadzania okresowych kontroli stanu technicznego instalacji wchodzących w skład nieruchomości (w tym instalacji wewnątrz lokali), nie należy sądzić, że takie instalacje w całości powinny być traktowane za część nieruchomości wspólnej.

Podsumowując, większość nie jest uprawniona do podejmowania decyzji, których skutkiem jest wzbogacenie właściciela jednego albo kilku lokali poprzez ­finansowanie elementów instalacji, które należą do wyłącznego użytku właścicieli poszczególnych lokali. Z tycz przyczyn zaskarżona uchwała w zakresie punktu 5 i 6 podlegała uchyleniu.

Powództwo pozostaje niezasadne w odniesieniu żądań uchylenia pozostałych punktów uchwały numer nr 6/2019 z dnia 2 września 2019 roku. Należy zauważyć, że treść zaskarżonej uchwały, która zgodnie z jej tytułem jest uchwałą zmieniającą plan remontów i modernizacji została skonstruowana w taki sposób, że w całości powtórzono treść uchwały zmienianej, dodając nowe postanowienia. Uchwała została zredagowana jako jednolity dokument określający zasady remontów i modernizacji na 2019 rok. To taki tekst jednolity planu remontów i modernizacji na 2019 rok. Fakt powtórzenia w uchwale zmieniającej treści uchwały, która jest zmieniana nie skutkuje otwarciem kolejnego terminu do zaskarżenia postanowień uchwały zmienianej.

Punkty 1, 2, 3, 10, 11, 12 uchwały nr 6/2019 z dnia 2 września 2019 roku w sprawie zmiany uchwały nr 4/2019 z dnia 30 marca 2019 r. o zmianie planu remontów i modernizacji zostały wprowadzone do planu remontów uchwałą nr 4/2019, zatem powinny być zaskarżone w tamtym czasie.

 

Podstawa prawna

  • Art. 3 ust. 2, art. 18 ust. 1, art. 12 ust. 2 zdanie 2, art. 25 ust 1 i 1a ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2020 r, poz. 1910).
  • Art. 62 ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.).

Przypisy