Dołącz do czytelników
Brak wyników

Orzecznictwo

30 marca 2022

NR 237 (Marzec 2022)

Zgoda na sprzedaż napojów alkoholowych w budynku wspólnoty

0 289

jeśli punkt sprzedaży ma być zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, jest katalogiem zamkniętym. Zarząd wspólnoty nie jest uprawniony do wyrażenia takiej zgody, nie jest on uprawniony, aby samodzielnie odnosić się do wniosku właściciela lokalu o jej wyrażenie. W takich przypadkach zgoda musi pochodzić od właścicieli lokali, gdyż stanowi ona czynność przekraczającą zwykły zarząd nieruchomością wspólną*.
* Wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie I Wydział Cywilny z dnia 30 grudnia 2021 r. (sygn. akt: I ACa 454/21)
 

Stan faktyczny

W dniu 10 marca 2010 r. powódka jako przedsiębiorca prowadzący działalność zawarła z pewną spółką akcyjną umowę najmu lokalu użytkowego, usytuowanego na nieruchomości będącej jej własnością. Powódka jako podmiot wynajmujący oświadczyła, że lokal może być przeznaczony na potrzeby sklepu prowadzącego detaliczną sprzedaż głównie artykułów spożywczych, w tym napojów alkoholowych.

W umowie powódka wyraziła zgodę na prowadzenie w jej lokalu użytkowym usług głównie w zakresie handlu detalicznego, z przewagą branży spożywczej, w tym także na sprzedaż napojów alkoholowych tak przez najemcę, jak i podnajemcę lub inną osobę wprowadzoną w posiadanie lokalu na podstawie innego tytułu prawnego i oświadczyła, że w okresie trwania tej umowy nie cofnie swojej zgody. Jednocześnie powódka zobowiązała się – w ramach swoich możliwości – podjąć wszelkie niezbędne działania, które mogą ułatwić najemcy uzyskanie wymaganych prawem zezwoleń na sprzedaż wyrobów alkoholowych w tym lokalu.

POLECAMY

W 2015 r. powódka rozwiodła się z mężem i dokonała pozasądowego podziału majątku dorobkowego. W jego wyniku lokal użytkowy stał się jej wyłączną własnością.

W przedmiotowym lokalu użytkowym powódki działalność gospodarczą prowadził franczyzobiorca spółki akcyjnej, który w dniu 6 listopada 2012 r. uzyskał zgodę od pozwanej na sprzedaż alkoholu w tym lokalu użytkowym. Na podstawie tej zgody wójt gminy wydał stosowne zezwolenie imienne na okres 5 lat.

Następnie pismem wspólnota lokalowa zwróciła się do wójta o wygaszenie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych i niewydawanie nowych.

W odpowiedzi na to pismo wójt pismem z dnia 10 kwietnia 2017 r. pouczył pozwaną, że zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych wygasają samoistnie po upływie okresu, na jaki zostały wydane. Przedsiębiorca, który zamierza w dalszym ciągu prowadzić sprzedaż napojów alkoholowych od 1 października 2017 r., musi ze stosownym wyprzedzeniem złożyć wniosek o wydanie nowych zezwoleń. Uzyskanie ich nie będzie możliwe bez przedłożenia aktualnej zgody właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym (zgodnie z art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi).

Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe wniosło do wspólnoty lokalowej o wyrażenie pisemnej zgody do przedłużenia zezwoleń na sprzedaż alkoholu w sklepie. Wnioskująca uzasadniała swoją prośbę tym, że zgoda ta jest potrzebna jako załącznik do wniosku o zezwolenie na sprzedaż alkoholu do urzędu gminy. Wnioskodawczyni chciała dalej prowadzić sklep, lecz dotychczasowe zezwolenia były ważne jedynie do 30 września 2017 r.

Wspólnota odmówiła Przedsiębiorstwu Handlowo-Usługowemu zgody na sprzedaż alkoholu w sklepie.
Z kolei powódka pismem z dnia 31 sierpnia 2017 r. wystąpiła do zarządu wspólnoty z wezwaniem do uzgodnienia terminu spotkania.

Kolejnym pismem z dnia 11 września 2017 r. skierowanym do zarządu wspólnoty powódka poprosiła o zorganizowanie w trybie pilnym spotkania w celu omówienia dalszych zasad współpracy oraz propozycji rozwiązania istniejących problemów związanych z funkcjonowaniem w jej lokalu usługowym pewnej sieci. Jednocześnie powódka wskazała, że prośba o spotkanie jest związana z upływem ważności zezwoleń na sprzedaż alkoholu w jej lokalu użytkowym dla franczyzobiorczyni i odmową wyrażenia zgody na przedłużenie tych zezwoleń.

W dniu 8 lutego 2018 r. powódka zawarła ze spółką akcyjną porozumienie do umowy najmu z dnia 10 marca 2010 r. W tym porozumieniu strony zgodnie oświadczyły, że w związku z odmową wspólnoty mieszkaniowej udzielenia zgody na sprzedaż alkoholu w lokalu stanowiącym przedmiot najmu – strony rozwiązują tę umowę najmu ze skutkiem na 31 marca 2018 r. W związku z zawarciem i rozwiązaniem umowy najmu nie wnoszą i nie będą w przyszłości wnosić żadnych roszczeń finansowych i rzeczowych w stosunku do siebie, a rozliczenie objęte niniejszym porozumieniem jest pełne i ostateczne.

Pismem z 25 kwietnia 2018 r. powódka zwróciła się do wspólnoty z wnioskiem o podjęcie uchwały w sprawie przekształcenia jej nieruchomości lokalowej, 
tj. byłego sklepu, na lokale mieszkalne.

Wspólnota przygotowała projekt uchwały w sprawie zmiany sposobu użytkowania lokalu użytkowego powódki na mieszkalny, poddała go pod głosowanie w trybie indywidualnego zbierania głosów i członkowie pozwanej wspólnoty wyrazili większościową zgodę na tę zmianę.

Żądania powódki

Powódka domagała się zasądzenia od pozwanej wspólnoty mieszkaniowej kwoty 84 350 złotych jako odszkodowania wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za okres od dnia wniesienia powództwa do dnia zapłaty. Ponadto wniosła o zasądzenie od pozwanej na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Pozwana wspólnota wniosła o oddalenie żądań pozwu oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, według norm przepisanych, w tym zastępstwa procesowego.

Stanowisko sądu okręgowego

Wyrokiem z dnia 20 maja 2021 r. sąd okręgowy w pkt 1 umorzył postępowanie w części, tj. o zasądzenie kwoty przekraczającej 84 350 złotych, w pkt 2 oddalił powództwo w pozostałej części, a w pkt 3 zasądził od powódki na rzecz pozwanej kwotę 5417 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu strony pozwanej.

Na podstawie ustaleń sąd okręgowy uznał, że żądania pozwu nie były uzasadnione.

Jak wskazał sąd – zezwolenia na sprzedaż alkoholu w danym lokalu użytkowym, położonym na terenie gminy, wydaje wójt. Analiza jego pisma adresowanego do pozwanej wspólnoty lokalowej wskazuje, że zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych wygasają samoistnie po upływie okresu, na jaki zostały wydane. Przedsiębiorca, który zamierza w dalszym ciągu prowadzić sprzedaż napojów alkoholowych, musi ze stosownym wyprzedzeniem złożyć wniosek o wydanie nowych zezwoleń. Ich uzyskanie nie jest możliwe bez przedłożenia dokumentu, o którym mowa w art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, gdyż wnioskodawca musi do wniosku dołączyć zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym.

Sąd wskazał również, że franczyzobiorca najemcy uzyskał zgodę na sprzedaż alkoholu dopiero 2,5 roku później, bo dopiero w listopadzie 2012 r., na okres 5 lat, do końca września 2017 r., przy czym nie uzyskał wówczas stosownej uchwały pozwanej wspólnoty lokalowej, a wystarczającą była pisemna zgoda podpisana przez zarządcę. Ponadto sklep działał przez ten czas bez sprzedaży napojów alkoholowych i ta sytuacja była akceptowana tak przez franczyzobiorcę, jak i najemcę lokalu powódki.

Z ustaleń sądu wynika, że franczyzobiorca wystąpił do pozwanej wspólnoty z pisemnym wnioskiem o wyrażenie zgody na dalszą sprzedaż napojów alkoholowych w lokalu użytkowym powódki i w ciągu trzech tygodni pozwana wyraziła swoje zdanie na piśmie, nie wyrażając na to zgody.

Tryb uzyskiwania zezwoleń na sprzedaż alkoholu w lokalu położonym w budynku wielomieszkaniowym

Jak wskazał sąd w świetle ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zwłaszcza jej art. 18 ust 6 pkt 3, wspólnota postępowała zgodnie z prawem, nie musiała swojej zgody wyrażać w formie uchwały, gdyż wystarczała decyzja podjęta przez upoważniony zarząd wspólnoty. Zgoda dotyczyła bowiem działalności gospodarczej nie właściciela lokalu, a jego podnajemcy, a ponadto nie obejmowała swoją treścią części wspólnych nieruchomości, a dotyczyła wyłącznie konkretnego podmiotu korzystającego z lokalu użytkowego powódki.

Świadomość trybu uzyskiwania zezwoleń na sprzedaż alkoholu w lokalu położonym w budynku wielomieszkaniowym była znana stronom opisanej umowy najmu, dlatego że powódka i spółka akcyjna w jej treści zawarły zapis, że powódka „zobowiązuje się – w ramach swoich możliwości – podjąć wszelkie niezbędne działania, które mogą ułatwić najemcy uzyskanie wymaganych prawem zezwoleń na sprzedaż wyrobów alkoholowych w przedmiotowym lokalu”.

W ocenie sądu okręgowego prośba powódki o spotkanie z zarządem wspólnoty w celu omówienia dalszych zasad współpracy oraz propozycji rozwiązania istniejących problemów związanych z funkcjonowaniem w jej lokalu sklepu nie była działaniem wystarczającym. Co prawda powódka wskazała w swoim piśmie, że prośba o spotkanie jest związana z upływem ważności zezwoleń na sprzedaż alkoholu w jej lokalu użytkowym dla franczyzobiorczyni i odmową wyrażenia zgody na przedłużenie tych zezwoleń. Jednakże zdaniem sądu powódka nie wyczerpała wszystkich możliwości, aby pomóc franczyzobiorczyni w uzyskaniu wymaganego zezwolenia.

Jak zważył sąd okręgowy, powódka mogła złożyć do pozwanej wspólnoty, jej zarządu, wniosek, aby ten poddał pod głosowanie projekt uchwały, w której treści członkowie pozwanej wyraziliby zgodę lub nie, na sprzedaż alkoholu w lokalu użytkowym powódki, tak na jej rzecz bądź na rzecz podmiotu wskazanego przez powódkę. W tym zakresie pozwana nie miała inicjatywy uchwałodawczej, gdyż udzielenie takiej zgody nie mieści się w zakresie art. 22 ust 2 ustawy o własności lokali, gdyż nie dotyczy części wspólnych nieruchomości.
Z taką inicjatywą powódka wystąpiła później, kiedy pismem z 25 kwietnia 2018 r. zwróciła się do pozwanej wspólnoty z wnioskiem o podjęcie uchwały w sprawie przekształcenia jej nieruchomości lokalowej, tj. byłego sklepu, na lokale mieszkalne. Wtedy pozwana przygotowała projekt uchwały w sprawie zmiany sposobu użytkowania lokalu użytkowego powódki na mieszkalny, poddała go pod głosowanie w trybie indywidualnego zbierania głosów i członkowie pozwanej wspólnoty wyrazili większościową zgodę na tę zmianę.

Sąd okręgowy uznał zatem, że brak uchwały pozwanej wspólnoty lokalowej w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż alkoholu w lokalu powódki był następstwem wyłącznie zaniechania inicjatywy uchwałodawczej ze strony powódki.

Słuchani w sprawie powódka oraz członek zarządu pozwanej i zarządca przyznali, że w związku z prośbą A.N. doszło do spotkania przedstawicieli pozwanej z powódką. Było to spotkanie nieformalne. Podczas tego spotkania przedstawiciele wspólnoty przyznali, że były ustne skargi właścicieli lokali na bałagan pod tym sklepem, że był pity alkohol pod sklepem i zakłócana cisza nocna, sklep bowiem był czynny do 23.00. Z tego spotkania nie sporządzono żadnej notatki ani też nie doszło do żądnych wiążących ustaleń.

Sąd wskazał, że powódka zarówno w dacie zawarcia przedmiotowej umowy najmu, jak i później była przedsiębiorcą. W tej sytuacji sąd uznał, że od przedsiębiorcy można wymagać większej znajomości prawa, w tym ustawy o własności lokali. Powódka, będąc właścicielką lokalu użytkowego i prowadząc aktywnie działalność gospodarczą, powinna korzystać nie tylko z fachowej wiedzy księgowej (z usług której korzystała, co przyznała słuchana w charakterze strony), lecz również, nawet doraźnie, z wiedzy prawnika.

Ponadto w ocenie sądu okręgowego decyzja zarządu pozwanej wspólnoty o odmowie zgody dla franczyzobiorcy na dalszą sprzedaż alkoholu w lokalu powódki nie była ani bezprawna, ani subiektywna, lub też niepoparta żadnymi obiektywnym przesłankami. Z ustaleń sądu wynika, że w latach 2015–2018 były interwencje policji przy lokalu powódki, bezpośrednio związane z działalnością sklepu. Już sam fakt determinacji członków pozwanej wspólnoty, którzy zdecydowali się na takie ostateczne kroki, nie mogąc znieść zakłócania ich spokojnego zamieszkiwania i brak reakcji franczyzobiorcy na naganne zachowanie klientów jej sklepu, są dowodem na to, że brak zgody był reakcją na niezgodne z prawem postępowanie najemcy/franczyzobiorcy lokalu użytkowego powódki.

Sąd Okręgowy zauważył, że powódka nie przedstawiła żadnych dowodów na to, że podjęła kroki niezbędne do znalezienia kolejnego najemcy jej lokalu użytkowego, aby zmniejszyć potencjalne straty po wcześniejszym zakończeniu współpracy ze spółką akcyjną. Wręcz przeciwnie – swoim zachowaniem dała sygnał, że zamierza przekształcić swój dotychczasowy lokal użytkowy na lokale mieszkalne. Taką wolę powódka wyraziła już w kwietniu 2018 r., występując z wyżej opisanym wnioskiem do pozwanej wspólnoty. Członkowie pozwanej wspólnoty ­wyrazili na to zgodę.

W konsekwencji sąd uznał, że pozwana wspólnota mieszkaniowa swoim zachowaniem nie naruszyła żadnego przepisu ustawy o własności lokali ani też ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, tak aby po stronie powodowej powstały podstawy do zgłaszania roszczeń odszkodowawczych o charakterze majątkowym.

Z takim rozstrzygnięciem sądu okręgowego nie zgodziła się powódka. Wniosła o uchylenie pkt II. i III. zaskarżonego orzeczenia i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania.

Pozwana wniosła o oddalenie apelacji w całości.

Stanowisko sądu apelacyjnego

Apelacja powódki nie zawierała argumentów mogących stanowić podstawę do skutecznego zakwestionowania stanowiska sądu pierwszej instancji.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu nierozpoznania istoty sprawy, uchybienie powódka błędnie widziała w tym, że poza oceną sądu pozostał szereg okoliczności faktycznych, które powinny być przedmiotem zastosowania określonych norm prawa materialnego, w tym także czy w realiach niniejszej sprawy nie doszło do nakładania przez pozwaną wspólnotę obowiązku lub wprowadzania ograniczeń sprzecznych z regulacją prawa własności w Kodeksie cywilnym oraz przepisami pozostałych ustaw szczególnych mających zastosowanie dla stanu faktycznego sprawy.
Sąd apelacyjny stanął na stanowisku, że nierozpoznanie istoty sprawy, które może skutkować na podstawie art. 386 § 4 k.p.c. uchyleniem zaskarżonego wyroku przez sąd odwoławczy i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, zachodzi wtedy, gdy sąd pierwszej instancji nie orzekł w ogóle merytorycznie o żądaniach stron, zaniechał zbadania materialnej podstawy żądania pozwu albo pominął merytoryczne zarzuty pozwanego. Do nierozpoznania istoty sprawy dojdzie w szczególności w razie oddalenia powództwa z uwagi na przyjęcie przedawnienia roszczenia, prekluzji lub braku legitymacji procesowej strony, której oceny sąd drugiej instancji nie podziela (zob. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 23 września 1998 r., II CKN 897/97, OSNC 1999/1/22 i z dnia 14 maja 2002 r., V CKN 357/00, LEX nr 55513). Taka sytuacja nie miała tutaj miejsca. Wbrew temu, co twierdzi powódka, sąd okręgowy orzekł merytorycznie o jej żądaniu, wskazał i zbadał materialną podstawę powództwa, a także odniósł się do zarzutów stron.

Sąd okręgowy wskazał, że podstawą żądania pozwu było roszczenie odszkodowawcze, i ocenił jego zasadność, ustosunkował się także do podniesionych w trakcie postępowania przez obie strony twierdzeń i zarzutów, dając temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sąd niższej instancji ocenił również twierdzenia powódki odnośnie do bezprawności działania pozwanej w kontekście przepisów ustawy o własności lokali i ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz Kodeksu cywilnego.

Swoboda w ocenie wiarygodności i mocy dowodów

Za nietrafny sąd uznał również zarzut naruszenia art. 233 k.p.c.

W tym miejscu przypomnieć należy, że wynikająca z art. 233 § 1 k.p.c. swoboda w ocenie wiarygodności i mocy dowodów polega na dokonywaniu tej oceny według własnego przekonania powziętego w wyniku bezpośredniego zetknięcia się z dowodami. Sąd porównuje wnioski wynikające z poszczególnych dowodów przy uwzględnieniu zasad logiki i doświadczenia życiowego i w efekcie ocenia ich wiarygodność. Jeżeli więc z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego, to taka ocena dowodów musi być uznana za prawidłową, choćby nawet w równym stopniu, na podstawie tego samego materiału dowodowego (np. po uznaniu innych, wykluczających się dowodów za wiarygodne), dawały się wyprowadzić wnioski odmienne.

Zdaniem sądu apelacyjnego ocena dowodów dokonana przez sąd pierwszej instancji dokonana została w sposób obiektywny, rzetelny i wszechstronny. Ocena dowodów, co do faktów istotnych w sprawie, nie narusza ani reguł logicznego myślenia, ani zasad doświadczenia życiowego czy właściwego kojarzenia faktów.

Powództwo w omawianej sprawie powódka uzasadniała tym, że w związku z niepodjęciem uchwały przez pozwaną wspólnotę, uniemożliwiła ona powódce dalsze korzystanie z jej lokalu, w sposób zgodny z jego społeczno-gospodarczym przeznaczeniem, a także uniemożliwiła pobieranie pożytków stanowiących podstawę dochodu powódki. Zdaniem powódki zarząd wspólnoty podjął bezprawne działania mające na celu ograniczenie praw właścicielskich powódki, w tym działania wyprzedzające nawet formalny wniosek ówczesnego franczyzobiorcy.

Zgodnie z art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi do wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych należy załączyć zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora takiego budynku.

ważne!
Zgodnie z art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi do wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych należy załączyć zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora takiego budynku. 

W świetle art. 6 ustawy o własności lokali ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzą wspólnotę mieszkaniową. Według art. 18 ust. 1 właściciele lokali mogą określić sposób zarządu nieruchomością wspólną, a w szczególności mogą powierzyć zarząd osobie fizycznej lub prawnej. Przy braku określenia odmiennego sposobu zarządu obowiązują wówczas ustawowe zasady (art. 18 ust. 3). Stosownie do art. 21 ust. 1 i 2 ustawy o własności lokali zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz, przy czym czynności zwykłego zarządu podejmuje samodzielnie, do podjęcia zaś czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności. Uchwały podejmowane są według reguł przewidzianych w art. 23 cyt. ustawy.

Wobec treści przytoczonych regulacji nie można sądowi pierwszej instancji postawić w sposób skuteczny zarzutu wadliwej wykładni art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Przepis ten wskazuje bowiem w sposób wyraźny podmioty uprawnione do wyrażenia zgody na sprzedaż napojów alkoholowych, jeśli punkt sprzedaży ma być zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Katalog tych podmiotów jest katalogiem zamkniętym. Z treści przepisu wyraźnie wynika, że zarząd wspólnoty nie jest uprawniony do wyrażenia takiej zgody, nie jest on uprawniony, by samodzielnie odnosić się do wniosku właściciela lokalu o jej wyrażenie.

W takich przypadkach zgoda musi pochodzić od właścicieli lokali, ze względu na to, że stanowi ona czynność przekraczającą zwykły zarząd nieruchomością wspólną, a zatem do podejmowania decyzji w tej kwestii zarząd wspólnoty nie jest uprawniony. Do jej wyrażenia konieczne jest więc podjęcie odpowiedniej uchwały wspólnoty mieszkaniowej, w której budynku planowane jest utworzenie lub kontynuowanie takiej placówki handlowej.

Zarząd w pierwszej kolejności powinien zwrócić się do członków wspólnoty mieszkaniowej, a dopiero gdy ci wyrażą swoją wolę w sposób prawem przewidziany (uchwała) – może złożyć stosowne oświadczenie, czyli w zależności od dokonanych ustaleń wyrazić zgodę lub nie. Kwestię tę należy zawsze oceniać, mając na uwadze stan prawny nieruchomości, ponieważ uprawnienie do wyrażenia pisemnej zgody na zewnątrz przypisano współwłaścicielom tylko w sytuacji braku dokonania wyboru zarządu nieruchomości wspólnej (zob. NSA w wyroku z dnia 18 czerwca 2009 roku, sygn. akt: II GSK 1060/08).

Odnośnie do zarzutu, że zarządca wyraził wcześniej zgodę, należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości był on do tego uprawniony. Zauważyć należy, że w katalogu tego przepisu jest wskazany zarządca budynku. Brak dookreślenia w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi pojęcia „zarządcy” uzasadnia sięgnięcie do przepisów ustawy o własności lokali.

Mając na uwadze powyższe, wyrażenie zgody na sprzedaż napojów alkoholowych – jako pozostające w wyłącznej kompetencji wspólnoty mieszkaniowej – wymagało podjęcia w tym zakresie uchwały.

Jak słusznie wskazał w uzasadnieniu wyroku sąd okręgowy, inicjatywa uchwałodawcza w tym zakresie należała do powódki.

Inicjatywa w zgłaszaniu projektów uchwał

Ustawa o własności lokali nie nakłada żadnych ograniczeń w sprawach zgłaszania projektów uchwał. Ustawa mówi jedynie, w jakich sprawach konieczne jest podjęcie uchwały właścicieli lokali (art. 22 ust. 2). Wynika stąd, że każdemu z członków wspólnoty mieszkaniowej przysługuje prawo inicjatywy w sprawach uchwał. Każdy może proponować podjęcie uchwały w sprawie, którą uważa za istotną. Każdy może też proponować treść takiej uchwały. Propozycje te mogą być składane w dowolnym momencie.

uwaga!
Każdemu z członków wspólnoty mieszkaniowej przysługuje prawo inicjatywy w sprawach uchwał. Każdy może proponować podjęcie uchwały w sprawie, którą uważa za istotną. Każdy może też proponować treść takiej uchwały. Propozycje te mogą być składane w dowolnym momencie.

Należy jednak zwrócić uwagę na to, że zgodnie z art. 24 ust. 1 uchwały właścicieli lokali są podejmowane bądź na zebraniu, bądź w drodze indywidualnego zbierania głosów przez zarząd; uchwała może być wynikiem głosów oddanych częściowo na zebraniu, częściowo w drodze indywidualnego ich zbierania.

Z kolei zebrania ogółu właścicieli lokali zwoływane są zgodnie z art. 31 ustawy o własności lokali:

  1. w razie potrzeby przez zarząd lub zarządcę,...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 12 wydań czasopisma "Mieszkanie i Wspólnota"
  • Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online
  • Pełen dostęp do archiwalnych numerów czasopisma w wersji elektronicznej
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy