Mając na uwadze, że realizacja inwestycji na terenie, na którym nie przyjęto planu miejscowego, wymaga – co do zasady – uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, zauważyć należy, że stosownie do art. 53 ust. 4 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym1, w szczególności art. 61 tej ustawy w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., decyzję w sprawie warunków zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwymi organami w sytuacjach opisanych w art. 53 ust. 4 u.p.z.p.
Autor: Agnieszka Żelazna
Zgodnie z regulacją zawartą w art. 33 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2021 r., poz. 1048 ze zm.) ustawodawca przesądził, że w razie powierzenia zarządu osobie fizycznej lub prawnej, w trybie przewidzianym w art. 18 ust. 1 tej ustawy, w braku odmiennych postanowień umowy stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału czwartego ustawy o własności lokali.
Jak wyjaśnił to Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 sierpnia 2025 r. (sygn. akt: III CSKP 215/24), wyłączenie możliwości stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej po upływie określonego czasu należy interpretować jako wyraz woli ustawodawcy, aby decyzję taką uznać za prawnie wiążącą, również w przypadku obarczenia jej wadami.
Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1048 ze zm.) wspólnota mieszkaniowa ma zdolność nabywania praw i zaciągania zobowiązań. W artykule omówiono spłatę zobowiązań zaciągniętych przez wspólnotę w sytuacji, gdy wspólnota ta nie będzie miała majątku na uregulowanie swoich długów.
Jak wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 czerwca 2025 r. (sygn. akt: III OSK 283/24), obowiązujące przepisy nie przydają radzie miejskiej uprawnienia do uchwalenia wzoru załącznika do deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właściciela lub zarządcę nieruchomości zabudowanej budynkiem wielolokalowym wraz z załącznikiem do deklaracji w postaci wykazu liczby osób zamieszkujących poszczególne lokale w budynku wielolokalowym, gdyż stanowiłoby to przekroczenie ramy delegacji ustawowej.
Odmowa przyznania dodatku węglowego może wynikać z różnych przyczyn formalnych lub merytorycznych. W artykule pochylamy się nad wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2025 r. (sygn. akt: I OSK 1275/24) – w jego treści żadna z regulacji Ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1207 ze zm.) nie wiąże spełnienia przesłanki normatywnej w postaci braku w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. możliwości ustalenia odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach od uprzedniego podjęcia przez wnioskującego o dodatek działań formalnych, zmierzających do ustalenia odrębnego adresu zamieszkiwanego lokalu, w tym np. uzyskania zaświadczenia starosty o samodzielności lokalu, wystąpienia z wnioskiem o nadanie numeru porządkowego czy wszczęcia procedury wydzielenia samodzielnego lokalu.
Ustawodawca przyznał kompetencję do zwołania zebrania ogółu właścicieli lokali wielu wyszczególnionym w przepisach Ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1048 ze zm.) podmiotom w przypadkach jednocześnie określonych w tej ustawie. W niniejszym artykule wskazane zostaną te podmioty i okoliczności, w razie zaistnienia których przysługuje im uprawnienie do zwołania zebrania właścicieli lokali.
Powódź, która we wrześniu 2024 roku dotknęła rejony południowej i południowo-zachodniej części kraju, skutkowała wprowadzeniem przez ustawodawcę szeregu zmian do obowiązujących regulacji prawnych, zmierzających – ogólnie rzecz ujmując – do zażegnania skutków klęski żywiołowej oraz udzielenia pomocy gminom i ich mieszkańcom. Artykuł opisuje szczególne regulacje, które zostały wprowadzone m.in. do ustawy z dnia 16 września 2011 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi1.
Problemy z funkcjonowaniem systemów wentylacji grawitacyjnej w budynkach wielorodzinnych to częsty przedmiot decyzji nadzoru budowlanego. Wydane przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienie dotyczące obowiązku montażu nawiewników okiennych w celu przywrócenia prawidłowego przepływu powietrza pokazuje, jak skomplikowane mogą być spory o poprawne działanie przewodów kominowych oraz zakres odpowiedzialności wspólnot i właścicieli lokali. Czy decyzje organów i sądów zmierzają ku skuteczniejszemu egzekwowaniu przepisów?
„Czynności zachowawcze” wprowadzono do przepisów Kodeksu cywilnego, ale bez bliższego dookreślenia. Zgodnie z art. 209 każdy ze współwłaścicieli może wykonywać wszelkie czynności i dochodzić wszelkich roszczeń, które zmierzają do zachowania wspólnego prawa.
W wypadkach wskazanych przepisami ustawy o własności lokali[1] ustawodawca dopuścił możliwość ustanowienia przez sąd zarządcy przymusowego w celu sprawowania zarządu nieruchomością wspólną wspólnoty mieszkaniowej.
Przepisy ustawy o własności lokali[1] przewidują dwa przypadki, w których zebranie właścicieli lokali może zostać zwołane przez samych właścicieli, a więc bez inicjatywy w tym zakresie zarządu lub zarządcy, któremu zarząd nieruchomością wspólną powierzono w trybie art. 18 ust. 1 u.w.l. Dotyczy to zarówno zwołania zebrania rocznego w sytuacji, gdy nie zostało ono zwołane w terminie ustawowym przez organ lub osoby uprawnione, jak też każdego innego niż roczne zebrania właścicieli lokali, które zwoływane jest wówczas jednak na ich wniosek. I ten drugi przypadek zostanie omówiony w niniejszym artykule.