Dział: Prawo

Mając na uwadze, że realizacja inwestycji na terenie, na którym nie przyjęto planu miejscowego, wymaga – co do zasady – uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, zauważyć należy, że stosownie do art. 53 ust. 4 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym1, w szczególności art. 61 tej ustawy w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., decyzję w sprawie warunków zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwymi organami w sytuacjach opisanych w art. 53 ust. 4 u.p.z.p.

Zgodnie z regulacją zawartą w art. 33 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2021 r., poz. 1048 ze zm.) ustawodawca przesądził, że w razie powierzenia zarządu osobie fizycznej lub prawnej, w trybie przewidzianym w art. 18 ust. 1 tej ustawy, w braku odmiennych postanowień umowy stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału czwartego ustawy o własności lokali.

Projekt nowelizacji ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U z 2025 r., poz. 418 ze zm.), planowany na lata 2025–2026, stanowi element szerokiego programu modernizacji systemu inwestycyjno-budowlanego w Polsce. Inicjatywa legislacyjna ma charakter całościowy i wynika zarówno z potrzeb krajowych, jak i z obowiązku dostosowania przepisów do polityk Unii Europejskiej, w tym Europejskiego Zielonego Ładu oraz dyrektywy EPBD, dotyczącej charakterystyki energetycznej budynków. Reforma jest także reakcją na postępujące procesy urbanizacyjne, dynamiczny rozwój technologii budowlanych i wzrost znaczenia cyfryzacji w działalności administracyjnej oraz trend deregulacyjny w polskiej legislacji. W dotychczasowym stanie prawnym wiele postępowań inwestycyjnych trwało zbyt długo, a nadmiar decyzji i uzgodnień hamował realizację nawet niewielkich przedsięwzięć. Dublowanie kompetencji między organami, niejednolite interpretacje przepisów oraz brak jednoznacznych definicji pojęć budowlanych prowadziły do sporów i wydłużania cyklu inwestycyjnego.

Niekiedy spotyka się praktykę wspólnot mieszkaniowych polegającą na tym, że w uchwale właściciele lokali określają „granice nieruchomości wspólnej”. Cel takiego rozstrzygnięcia w zamiarze właścicieli lokali ma polegać zwłaszcza na tym, by ewentualne rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego kierowano do właścicieli poszczególnych lokali, a nie do wspólnoty jako takiej. W wyroku z dnia 30 marca 2022 r. (sygn. akt: II OSK 807/19) Naczelny Sąd Administracyjny kategorycznie stwierdził, że właściciele lokali zrzeszeni w ramach wspólnoty mieszkaniowej nie mają ustawowej kompetencji do określania granic nieruchomości wspólnej. W artykule omówiono wynikające z tego konsekwencje.

Nieruchomość stanowiąca lokal niemieszkalny – garaż ułatwia korzystanie z lokali mieszkalnych, a inwestycja podłączenia punktu ładowania samochodu elektrycznego zwiększy użyteczność garażu.

W artykule opisano sprawę inwestora, który nabył dwa lokale użytkowe z zamiarem ich przekształcenia w dwa mieszkania w celu ich dalszej sprzedaży. Problem w tym, że powierzchnia jednego z lokali jest za mała (poniżej 25 mkw.), aby inwestor uzyskał zaświadczenie o samodzielności lokalu mieszkalnego. Inwestor zdecydował więc o zburzeniu dotychczasowej ściany działowej (w domyśle: niekonstrukcyjnej w znaczeniu nienośnej) i postawieniu nowej, aby uzyskaną przestrzeń przedzielić w ten sposób, żeby mniejszy lokal osiągnął chociaż minimalną wymaganą warunkami technicznymi powierzchnię użytkową.

Wspólnotę mieszkaniową tworzy ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości. Wspólnota może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana. Wspólnoty są zaangażowane w rozmaite relacje prawne, w ramach których mogą dochodzić przysługujących im roszczeń. Główna część tych należności jest egzekwowana od właścicieli lokali. Wspólnocie mogą jednak przysługiwać także roszczenia wobec osób trzecich, np. firm, z którymi zawarła umowy związane z gospodarowaniem nieruchomością wspólną, ze zleconymi pracami budowlanymi lub remontowymi, odnoszące się do wynajmowanych przez wspólnotę powierzchni reklamowych bądź pomieszczeń.

Podatek katastralny w Polsce należy już od dawna do jednej z najbardziej palących i kontrowersyjnych kwestii, dotyczących nie tylko rodzimej polityki fiskalnej, ale także finansowania samorządów czy perspektyw rozwojowych krajowej gospodarki przestrzennej. Czy fakt wręcz rekordowej w ostatnim czasie medialnej popularności tematu katastru może zwiastować jego pewną tym razem materializację w krajowych realiach podatkowych?